3-5-8 online

3-5-8 online na Stoliku Gier jest darmowe, bez rejestracji i bez instalowania aplikacji. Siadasz do stołu z Anią i Bartkiem – dwojgiem przeciwników komputerowych – i grasz pełną partię albo krótką wersję na sześć rozdań. Trzy-pięć-osiem to gra w lewy dla trzech osób, w której każdy ma w rozdaniu inny obowiązek: jeden musi wziąć 3 lewy, drugi 5, a trzeci 8. Brzmi prosto, ale o wyniku decydują trzy rzeczy, których nie ma w innych grach: wybór atu po obejrzeniu zaledwie sześciu kart, wymiana kart z przegranym poprzedniego rozdania i to, że każdą z sześciu gier trzeba w partii zagrać dokładnie raz.

Niżej znajdziesz zasady w skrócie, opis sterowania, a przede wszystkim strategię z konkretnymi przykładami: jak wybrać grę z sześciu kart, jak grać z obowiązkiem 3, co oddawać w wymianie, jak przetrwać grę bez lew i jakich błędów unikać.

Jak grać w 3-5-8 – zasady w skrócie

Gra się pełną talią 52 kart. Każdy z trzech graczy dostaje 16 kart, a cztery karty leżą zakryte jako musik (talia i rozdanie). Gracz na lewo od rozdającego ma obowiązek 8 lew, trzeci gracz 5, a rozdający 3. Po każdym rozdaniu obowiązki przesuwają się o jedno miejsce (kto ma 3, 5 i 8).

Gracz z obowiązkiem 8 ogląda tylko pierwsze sześć kart i wybiera grę: jeden z czterech kolorów na atu, bez atu albo bez lew, w której celem jest wziąć jak najmniej lew (wybór gry). Każdą z sześciu gier każdy gracz gra w partii dokładnie raz, więc pełna partia ma 18 rozdań.

Przed grą z atu gracz z plusem z poprzedniego rozdania daje karty graczowi z minusem, a ten oddaje za nie swoje najwyższe karty w tych samych kolorach (wymiana kart). Potem wybierający pokazuje i bierze musik, odkłada cztery karty i wychodzi do pierwszej lewy (musik). Trzeba dokładać do koloru, a bez koloru – dać atu (lewy i atu). Każda lewa ponad obowiązek to punkt na plus, każda brakująca – punkt na minus (liczenie punktów). Pełny opis i odmiany znajdziesz na stronie zasady gry w 3-5-8.

Jak grać w 3-5-8 online na telefonie i komputerze

• Wybór gry. Gdy masz obowiązek 8, widzisz sześć odkrytych kart i dziesięć zakrytych. Pod spodem jest sześć przycisków: cztery kolory, „Bez atu” i „Bez lew”. Gry, które masz już za sobą, są przekreślone.
• Wymiana. Gdy dajesz karty, dotknij tylu kart, ile trzeba, i naciśnij „Oddaj”. Gdy dostajesz atu, dotknij karty, którą oddajesz. Potem okienko „Wymiana kart” pokazuje, jakie karty dajesz, a jakie dostajesz – karty z wymiany mają w ręce znaczek „W”.
• Musik. Gdy bierzesz musik, jego karty mają znaczek „M”. Zaznacz cztery karty do odłożenia i naciśnij „Odłóż 4 karty”.
• Lewy. Dotknij karty, żeby ją zagrać. Dozwolone karty są podświetlone, pozostałe przygaszone, a napis nad kartami mówi, czy musisz dołożyć kolor, czy dać atu.
• Obowiązki i wyniki. Przy każdym graczu widać jego obowiązek w kółku (8 na żółto), liczbę wziętych lew i sumę punktów. „Tabela wyników” pokazuje wszystkie rozdania.

Po każdym rozdaniu zobaczysz podsumowanie: obowiązek, wzięte lewy i wynik każdego gracza, a pod spodem informację, kto komu odda karty, jeśli następna gra będzie z atu. Na telefonie trzymanym pionowo karty układają się w dwóch rzędach, żeby wszystkie 16 zmieściło się na ekranie. W menu zmienisz poziom trudności i długość partii; tam też jest tabela wyników.

Strategia: jak wybrać grę z sześciu kart

Wybór gry to najważniejsza decyzja w 3-5-8, bo z obowiązkiem 8 trzeba wziąć połowę wszystkich lew. Sześć kart to mało, ale wystarczy, żeby ocenić rękę. W pozostałych dziesięciu kartach dostaniesz średnio około dwóch kart z każdego koloru, którego widzisz już trzy lub cztery karty, a do tego jeszcze cztery karty z musiku.

• Kolor z atu: wybierz go, gdy widzisz co najmniej trzy karty jednego koloru, w tym jedną lub dwie wysokie. Atu wygrywa lewy w każdym kolorze, którego zabraknie Ci w ręce.
• Bez atu: opłaca się przy kilku asach i królach w różnych kolorach, gdy żaden kolor nie jest długi.
• Bez lew: wybierz ją przy samych niskich kartach – dwójkach, trójkach, czwórkach. Wtedy wystarczy wziąć najwyżej 3 lewy.

Planowanie na całą partię

Każdą grę gra się raz, a ostatni wybór jest wymuszony. Jeśli zużyjesz bez lew przy przeciętnych kartach, w ostatnim rozdaniu z obowiązkiem 8 możesz zostać z kolorem, w którym masz same blotki. Dobra zasada: przy słabej ręce wybieraj grę, która „ratuje” tę rękę (najczęściej bez lew), a przy mocnej – kolor, w którym ręka jest najlepsza. Kolory są wymienne, więc zachowaj na koniec przynajmniej jeden kolor i jedną z gier bez atu, żeby ostatni wybór nie był przypadkowy.

Pamiętaj też o musiku. Cztery karty z musiku i cztery odłożone pozwalają poprawić rękę: wyrzucić słabe karty z krótkiego koloru i zostać bez niego, żeby móc go przebijać atu.

Strategia: rozgrywka z obowiązkiem 8

Osiem lew z szesnastu to dużo, ale wybierający ma trzy przewagi: sam wybrał grę, ma w ręce cztery karty z musiku i wychodzi do pierwszej lewy. Dobry plan rozgrywki wygląda zwykle tak samo.

1. Policz pewne lewy. Asy, króle przy asach i długie atu. Jeśli pewnych lew jest siedem lub osiem, graj bezpiecznie i nie ryzykuj.
2. Ściągnij atu, jeśli masz ich wyraźnie więcej. Wyjdź najwyższymi atu kilka razy z rzędu. Gdy rywale nie mają już atu, Twoje asy i długi kolor boczny nie zostaną przebite.
3. Nie ściągaj atu, gdy chcesz przebijać. Jeśli wśród odłożonych kart jest cały krótki kolor, potrzebujesz atu na przebicia – wtedy wychodź kolorami bocznymi, a atu zostaw w ręce.
4. Zostaw na koniec kartę, która wróci Ci wyjście. As albo najwyższe atu pozwolą odebrać prowadzenie, gdy rywal zacznie ściągać swoje mocne karty.

Grając bez atu z obowiązkiem 8, licz przede wszystkim na asy i długie kolory. Długi kolor z asem i królem warto rozgrywać od góry: po kilku lewach rywale nie mają już tego koloru, a Twoje niskie karty w nim stają się pewnymi lewami, bo nikt nie może ich przebić.

Strategia: gra z obowiązkiem 3 i 5

Z obowiązkiem 3 (gdy rozdajesz) masz najłatwiejsze zadanie, ale też najmniej wpływu na grę: atu wybiera ktoś inny. Trzy lewy trzeba jednak zebrać, a każda kolejna to punkt na plus i karty do wymiany w następnym rozdaniu.

• Asy w kolorach bocznych graj wcześnie. Wybierający często odkłada cały krótki kolor, żeby go przebijać. Twój as w tym kolorze jest wart lewę tylko do chwili, gdy ktoś zostanie bez tego koloru.
• Liczy się każda lewa. Twój wynik zależy tylko od Twoich lew. Ale lewa zabrana graczowi z obowiązkiem 8 to też jego minus – a gracz na minusie w następnym rozdaniu oddaje swoje najlepsze karty.
• Atu oszczędzaj na kolor, którego nie masz. Gdy nie masz koloru wyjścia, musisz dać atu – więc niski atu też często bierze lewę.

Z obowiązkiem 5 grasz podobnie, ale potrzebujesz już dwóch razy więcej lew. Zwykle siedzisz za wybierającym, więc często dokładasz jako ostatni – możesz wtedy wziąć lewę najtańszą kartą, która wygrywa, albo zrzucić najsłabszą, jeśli lewy i tak nie weźmiesz.

Strategia: liczenie kart i czytanie rywali

Pełna talia ma 52 karty, a w rozdaniu bierze udział 48 z nich – cztery odłożone przez wybierającego nie wracają do gry. Nie trzeba zapamiętywać wszystkiego. Wystarczą trzy nawyki, które od razu podnoszą wynik.

• Licz atu. W kolorze jest 13 kart. Odejmij swoje, a potem każde atu, które pada na stół. Gdy wiesz, że rywale nie mają już atu, Twój najwyższy kolor boczny staje się pewny.
• Zapamiętuj, kto nie dołożył do koloru. Gracz, który dał atu albo inną kartę zamiast koloru wyjścia, nie ma już tego koloru. Następnym razem przebije go albo zrzuci na niego słabą kartę.
• Patrz na musik. Cztery karty z musiku widzą wszyscy. Jeśli był w nim as, a wybierający go nie zagrał, as jest w jego ręce albo wśród odłożonych kart.

Wymiana daje jeszcze więcej wiedzy. Gdy dajesz karty i dostajesz za nie najwyższe karty rywala, wiesz, że w tych kolorach nie ma on już nic wyższego od tego, co Ci oddał. Gdy wraca do Ciebie Twoja własna karta, rywal ma w tym kolorze tylko niższe karty albo nie ma go wcale. Trzeci gracz tej wiedzy nie ma – widzi tylko, ile kart zmieniło właściciela.

Końcówka partii

W ostatnich rozdaniach patrz na tabelę wyników. Jeśli prowadzisz, graj bezpiecznie i pilnuj obowiązku – zero to dobry wynik. Jeśli przegrywasz, potrzebujesz lew ponad obowiązek, więc warto ryzykować: wybrać kolor, w którym masz szansę na dziewięć czy dziesięć lew, a nie tylko na osiem. Pamiętaj też, jakie gry zostały rywalom – widać to w tabeli wyników, a ostatni wybór każdego gracza jest wymuszony, więc czasem wiesz z góry, jaką grę wybierze.

Strategia: co oddawać w wymianie kart

Wymiana nagradza dobre rozdanie: za każdy punkt plusa dajesz jedną kartę graczowi na minusie i dostajesz jego najwyższą kartę w tym samym kolorze. Działa tylko przed grą z atu.

• Dawaj najniższe karty w kolorach bocznych. Za dwójkę trefl dostaniesz najwyższego trefla rywala – często asa lub króla.
• Nie dawaj atu. Za kartę w kolorze atutowym rywal oddaje dowolną kartę – czyli swoją najgorszą.
• Twoja karta wróciła? To znaczy, że rywal nie ma w tym kolorze nic wyższego – a często w ogóle nie ma tego koloru. Gdy nim wyjdziesz, prawdopodobnie przebije atu.

Gdy jesteś na minusie, wymiana działa przeciwko Tobie: tracisz najwyższe karty w kolorach, które dostajesz. Jeśli dostaniesz atu, oddaj najsłabszą kartę z najkrótszego koloru bocznego – może uda Ci się zostać bez tego koloru i go przebijać. Najlepsza obrona przed wymianą to nie schodzić na minus, a gdy masz obowiązek 8 przy słabej ręce – wybrać bez atu albo bez lew, przed którymi kart się nie wymienia.

Strategia: jak grać bez lew

W grze bez lew wszyscy starają się brać jak najmniej. Wybierający może wziąć najwyżej 3 lewy, trzeci gracz 5, a rozdający 8 – więc rozdający ma największy zapas, a wybierający najmniejszy.

• Pozbywaj się wysokich kart, gdy nie musisz dokładać koloru. Bez koloru wyjścia możesz położyć cokolwiek – najlepiej asa lub króla z innego koloru.
• Dokładaj najwyższą kartę, która jeszcze przegrywa. Gdy na stole leży król, a Ty masz damę i dwójkę, połóż damę – dwójka przyda się później.
• Wychodź niskimi kartami. Wyjście dwójką prawie zawsze oddaje lewę komuś innemu.
• Odkładaj wysokie karty do musiku. Gdy sam wybierasz bez lew, cztery odłożone karty to najlepsze miejsce na asy i króle.

Uważaj na końcówkę rozdania: gdy zostaniesz z samymi wysokimi kartami, każda z nich weźmie lewę. Dlatego wysokie karty zrzucaj wtedy, gdy jest okazja, a nie odkładaj ich na koniec.

Najczęstsze błędy w 3-5-8

• Wybór koloru po jednym asie. As to jedna lewa – kolor na atu musi być długi.
• Zużycie bez lew przy przeciętnej ręce. Ostatni, wymuszony wybór może przyjść przy znacznie gorszych kartach.
• Dawanie atu w wymianie. Wraca wtedy najgorsza karta rywala, a Ty tracisz atu.
• Odkładanie po jednej karcie z każdego koloru. Lepiej zostać bez jednego koloru i go przebijać.
• Trzymanie asów w kolorach bocznych do końca. Gdy rywal zostanie bez koloru, Twój as przegra z jego atu.
• Odpuszczanie lew po spełnieniu obowiązku. Każda lewa ponad obowiązek to punkt i karta do wymiany.
• Wysokie karty na koniec w grze bez lew. Na końcu nie ma już czym przegrać lewy.

3-5-8 z komputerem

Ania i Bartek grają na jednym z trzech poziomów:

• Łatwy – często zagrywa przypadkową dozwoloną kartę i wybiera grę bez większego namysłu. Dobry do nauki zasad.
• Średni – gra solidnie: najpierw zagrywa najwyższe karty w kolorach, przebija atu, zostaje bez krótkiego koloru, a w grze bez lew zrzuca wysokie karty.
• Trudny – liczy karty i pamięta, kto nie dołożył do koloru. Przed każdym ruchem rozgrywa w myślach wiele możliwych układów kart rywali, a grę wybiera, porównując wszystkie dostępne gry i zostawiając na później te, które zwykle wychodzą dobrze.

Gracze komputerowi widzą tylko to, co widziałaby osoba przy prawdziwym stole: swoje karty, karty zagrane i musik. Twojej ręki nie znają. Stan partii zapisuje się w przeglądarce, więc po odświeżeniu strony wracasz do tego samego rozdania.

Skąd się wzięła gra 3-5-8?

3-5-8 należy do rodziny gier w lewy, takich jak wist. Bardzo podobna gra jest znana w krajach anglojęzycznych pod nazwą Sergeant Major – ma te same obowiązki 3, 5 i 8 lew, talię 52 kart i wymianę kart po rozdaniu. Nie ma pewnych informacji, kiedy i jak gra trafiła do Polski; jej zasady przekazuje się głównie ustnie, dlatego różnią się między rodzinami i grupami znajomych.

W porównaniu z odmianą angielską polska wersja opisana w Wikipedii ma dodatkowo gry bez atu i bez lew oraz zasadę, że każdy gracz gra każdą grę raz. Dzięki temu partia ma stałą długość – 18 rozdań – a wynik mniej zależy od szczęścia przy jednym rozdaniu.

Odmiany 3-5-8

Przy nowym stole warto ustalić kilka szczegółów. Najczęstsze różnice zestawiamy niżej; dokładniej opisujemy je w części odmiany gry w 3-5-8.

Dla kogo jest 3-5-8?

Dla graczy, którzy znają już tysiąca albo wista. Jeśli lubisz gry w lewy, 3-5-8 da Ci coś nowego: każdy gra o swój obowiązek, a wymiana kart sprawia, że dobre rozdanie procentuje w następnym.

Dla trzech osób. Niewiele gier w lewy działa dobrze dokładnie we trzy – 3-5-8 jest dla takiego składu stworzone. Online zawsze masz dwoje przeciwników gotowych do gry.

Dla tych, którzy lubią liczyć karty. Pełna talia, 16 lew i informacje z wymiany dają mnóstwo okazji do wnioskowania, kto czego nie ma. Jeśli nie znasz jeszcze gier w lewy, zacznij od tysiąca, a na rozgrzewkę spróbuj prostszych gier, jak makao.

Słowniczek 3-5-8

Lewa

Trzy karty zagrane po kolei przez graczy; bierze je gracz z najwyższym atu albo z najwyższą kartą w kolorze wyjścia.

Obowiązek

Liczba lew, którą gracz musi wziąć w rozdaniu: 3, 5 albo 8.

Wybierający

Gracz na lewo od rozdającego; ma obowiązek 8, wybiera grę i bierze musik.

Atu (kozera)

Kolor, którego karty biją wszystkie karty innych kolorów.

Bez atu

Gra bez koloru atutowego; lewę bierze najwyższa karta w kolorze wyjścia.

Bez lew

Gra bez atu, w której celem jest wziąć jak najmniej lew; obowiązki stają się limitami.

Musik

Cztery zakryte karty, które wybierający pokazuje, bierze do ręki i zastępuje czterema odłożonymi.

Wymiana (oddawanie kart)

Przekazanie kart od gracza na plusie graczowi na minusie, który oddaje najwyższe karty w tych samych kolorach.

Blotka

Niska karta, od dwójki do dziesiątki, rzadko biorąca lewę.

Wyjście

Pierwsza karta w lewie; jej kolor muszą dołożyć pozostali.