Gra w Piotrusia online

Piotruś online na Stoliku Gier jest za darmo i bez rejestracji – grasz z jednym, dwoma albo trzema przeciwnikami komputerowymi. Piotruś, nazywany też „Czarnym Piotrusiem”, to jedna z najbardziej lubianych gier karcianych dla dzieci. Zasada jest prosta: zbierasz pary i pozbywasz się kart, a przegrywa ten, kto na końcu zostanie z jedyną kartą bez pary – Piotrusiem.

Na tej stronie opisujemy, jak działa nasza gra, czym różnią się poziomy trudności i co naprawdę pomaga nie zostać z Piotrusiem. Są też przykłady, pomysły na gry pamięciowe dla dzieci, odmiany i słowniczek.

Piotruś online na telefonie i komputerze

Gra zaczyna się od razu: karty są rozdane, a pary z rozdania już leżą na stole. Przy pierwszej wizycie grasz w trzy osoby – z Anią i Bartkiem – na średnim poziomie i pełną talią 51 kart. Wszystko to zmienisz w menu.

Jak wygląda Twój ruch

1. Gdy przychodzi Twoja kolej, na środku stołu pojawia się zakryty wachlarz sąsiada, od którego ciągniesz, np. „Karty Bartka – wybierz jedną”.
2. Dotknij jednej karty. Przeleci do Twojej ręki na dole ekranu.
3. Jeśli tworzy parę, obie karty od razu trafiają na stół – ostatnią odłożoną parę widać na środku, obok licznika „Odłożone”.
4. Jeśli pary nie ma, karta zostaje u Ciebie i ląduje na prawym końcu Twojego wachlarza.
5. Ruch przechodzi dalej. Gdy ktoś ciągnie od Ciebie, Twoje karty są podświetlone, a w linii pod stołem widzisz, którą kartę zabrał.

Przyciski i ustawienia

• Potasuj moje karty – przestawia karty w Twojej ręce. Działa w każdej chwili, także poza Twoim ruchem, i nie kończy kolejki. Gdy masz Piotrusia, przycisk świeci na żółto, a sam Piotruś ma w ręce etykietę. Na komputerze ten sam efekt daje klawisz S.
• Poziom trudności – łatwy, średni albo trudny. Różnice opisujemy niżej.
• Gracze: 2, 3 albo 4 – przy stole siadają kolejno Ania, Bartek i Celina.
• Talia: krótka (23) albo pełna (51) – krótka to karty od dziewiątek do asów, partia trwa wtedy kilka minut.
• Nowa gra – w trakcie partii gra najpierw zapyta, czy na pewno chcesz ją przerwać. Zmiana poziomu, liczby graczy albo talii też rozdaje karty od nowa.

Kiedy pozbędziesz się wszystkich kart, widzisz swoje miejsce, a pozostali grają dalej, aż ktoś zostanie z Piotrusiem. Na końcu tabela pokazuje kolejność i liczbę par każdego gracza. Stan gry zapisuje się w pamięci przeglądarki, więc po odświeżeniu strony grasz dalej.

Jak grać w Piotrusia zwykłą talią

Gramy zwykłą talią, z której wyjęto waleta trefl. Dzięki temu walet pik nie ma pary – to właśnie Piotruś. Wszystkie karty rozdaje się graczom, a każdy od razu odkłada pary, które dostał. Parą są dwie karty tej samej wartości i tego samego koloru: dwie czerwone (kier i karo) albo dwie czarne (pik i trefl).

Potem gracze po kolei ciągną po jednej karcie od sąsiada po prawej stronie – z zakrytego wachlarza, na ślepo. Jeśli wyciągnięta karta tworzy parę, od razu się ją odkłada. Kto pozbędzie się wszystkich kart, kończy grę i zajmuje miejsce na podium. Ostatnia osoba w grze trzyma Piotrusia i przegrywa. Pełny opis znajdziesz na stronie zasady gry w Piotrusia.

• Którą kartę wyjąć – waleta trefl; z pełnej talii zostaje 51 kart, czyli 25 par i Piotruś. Talia do Piotrusia
• Co jest parą – 7♥ i 7♦ tak, 7♥ i 7♠ nie. Przykłady par
• Kolejka – kto nie ma kart, wypada z kolejki i od tej pory ciągnie się od następnej osoby, która je ma. Przebieg gry
• Tasowanie – swoje karty wolno przetasować w każdej chwili. Po co tasować

Kto od kogo ciągnie przy naszym stole

Ty ciągniesz od sąsiada po prawej, a od Ciebie ciągnie sąsiadka po lewej – na początku partii zawsze Ania. Karty wędrują więc po stole w jedną stronę: od Ciebie do Ani, od niej dalej, aż wrócą do osoby, od której Ty ciągniesz.

We dwoje to ta sama osoba: Ty ciągniesz od Ani, a Ania od Ciebie. Gdy ktoś odpadnie, krąg się zmniejsza – przy stole trzech osób może więc skończyć się pojedynkiem we dwoje.

Piotruś z komputerem – poziomy trudności

Przy stole siedzą Ania, Bartek i Celina. Wybierasz, ilu z nich zagra, i jak bardzo mają się starać:

• Łatwy – przeciwnicy ciągną karty na chybił trafił i nigdy nie tasują. Uważny gracz może wypatrzyć, gdzie trafił Piotruś.
• Średni – ciągną losowo, ale co jakiś czas tasują swoje karty.
• Trudny – tasują po każdym ruchu i pamiętają, gdzie w Twoim wachlarzu leżą karty, które Ci oddali. Wybiorą parę, jeśli ją znają, i ominą Piotrusia, jeśli go nie schowasz.

Pamięć trudnego przeciwnika ma jasne granice. Wie tylko, które karty zabrano z jego ręki i gdzie teraz leżą. Nie zagląda do Twoich kart i nie widzi Piotrusia, który jest u Ciebie od rozdania – zna jego miejsce tylko wtedy, gdy wcześniej sam go oddał. Każde przetasowanie wachlarza kasuje tę wiedzę. Tasowanie widzą wszyscy: karty krótko się poruszają, a w linii pod stołem pojawia się np. „Ania tasuje karty”.

Jak nie zostać z Piotrusiem – taktyka i wskazówki

Uczciwie: Piotruś to w dużej mierze gra losowa. Ciągniesz na ślepo, a pary odkładają się same. Taktyka ma sens tam, gdzie ktoś przy stole coś wie – kto oddał kartę, gdzie ją położył, czy wachlarz był potem tasowany. Dobra wiadomość jest taka, że tę wiedzę możesz wykorzystać i sobie, i odebrać przeciwnikowi.

Gdzie schować Piotrusia w wachlarzu

Przeciwnik, który wybiera na chybił trafił, trafia na Piotrusia z takim samym prawdopodobieństwem bez względu na jego miejsce: przy pięciu kartach to jedna szansa na pięć. Na łatwym i średnim poziomie miejsce Piotrusia w Twojej ręce nie ma więc znaczenia. Liczy się tylko jedno: czy ktoś wie, gdzie on jest.

A wiedzieć może ten, kto Ci go oddał. Karta wzięta od sąsiada, która nie tworzy pary, trafia na prawy koniec Twojego wachlarza. Jeśli to był Piotruś, a sąsiad jest na trudnym poziomie i to on będzie od Ciebie ciągnąć, ominie tę kartę. Rada jest prosta: gdy dostaniesz Piotrusia, przetasuj karty, zanim ktoś zacznie od Ciebie ciągnąć. Przycisk zrobi się żółty, żeby Ci o tym przypomnieć.

Przy prawdziwym stole działa to samo, plus psychologia. Ludzie mają nawyki: jedni chętnie biorą karty ze skrajów, inni ze środka, a niektórzy trzymają Piotrusia zawsze w tym samym miejscu. Obserwuj swoich współgraczy przez kilka partii, zanim zaczniesz zgadywać. I pilnuj własnej twarzy – uśmiech, gdy ktoś sięga po Piotrusia, zdradza więcej niż jakakolwiek pozycja w wachlarzu.

Czytanie sąsiada na łatwym poziomie

Na łatwym poziomie przeciwnicy nigdy nie tasują, a nowa karta bez pary zawsze ląduje na prawym końcu ich wachlarza. Gdy Ania zabierze od Ciebie Piotrusia – w linii pod stołem przeczytasz wtedy, że ciągnie od Ciebie W♠ – wiesz dokładnie, gdzie on jest: z prawej strony jej kart.

Najwięcej daje to we dwoje. W takim pojedynku każda karta poza Piotrusiem ma swoją bliźniaczkę w ręce przeciwnika, więc każde dobranie zwykłej karty od razu tworzy parę i nic nie wraca do wachlarza. Ręka Ani rośnie tylko wtedy, gdy weźmie Piotrusia. Jeśli więc zabrała go od Ciebie, zostaje on na prawym końcu jej wachlarza aż do końca gry. Omijaj skrajną prawą kartę, a Piotruś do Ciebie nie wróci.

W większym gronie ślad szybko się urywa. Piotruś od Ciebie trafia do Ani, ale od niej ciągnie już ktoś inny, a której karty dotknął, nie widać. Na średnim poziomie trop gubi każde tasowanie – patrz więc, czy wachlarz sąsiada się poruszył.

Pojedynek we dwoje – proste liczenie

Pod koniec każdej partii na stole zostają dwie osoby, a wtedy liczenie jest proste. Jedna ma Piotrusia i o kartę więcej niż druga. Kto ciągnie na ślepo od posiadacza Piotrusia, trafia na niego z szansą jeden do liczby jego kart: przy czterech kartach – jedna na cztery, przy dwóch – pół na pół. Kto ma Piotrusia, ciągnie zawsze bezpiecznie, bo każda karta przeciwnika tworzy z czymś parę. Przewaga przechodzi więc z rąk do rąk przy każdym trafieniu w Piotrusia.

Piotruś z rozdania to jeszcze nie przegrana

Rozegraliśmy kilka tysięcy partii między komputerowymi graczami, żeby sprawdzić, jak bardzo przeszkadza Piotruś w ręce od samego początku. Wyniki są przybliżone, ale jasne. We dwoje, z pełną talią, osoba z Piotrusiem z rozdania przegrywa nieco ponad połowę partii – czyli tylko trochę częściej niż przeciwnik. W czwórkę różnica prawie znika: Piotruś zdąży jeszcze wiele razy zmienić właściciela.

Ile kart zostaje w ręce po odłożeniu par z rozdania? Przy pełnej talii we dwoje – około 13 z 25 lub 26 rozdanych, w czwórkę – około 10 z 12 lub 13, a przy krótkiej talii we dwoje – około 6 z 11 lub 12. Im więcej kart, tym dłużej trwa wędrówka Piotrusia i tym więcej okazji, by się go pozbyć. Nie ma więc powodu do paniki, gdy zobaczysz go w swojej ręce zaraz po rozdaniu.

Tasowanie – kiedy pomaga, a kiedy nic nie zmienia

• Pomaga, gdy przeciwnik może znać położenie Twoich kart: na trudnym poziomie, zwłaszcza we dwoje albo gdy przy stole zostają dwie osoby.
• Pomaga przy prawdziwym stole, gdy ktoś widział, gdzie wkładasz nową kartę.
• Nic nie zmienia wobec przeciwnika, który ciągnie losowo – ale też nie szkodzi. Jeśli nie masz pewności, przetasuj.
• Najlepszy moment to chwila tuż po Twoim dobraniu, zanim od Ciebie zacznie ciągnąć kolejna osoba.

Przykład: końcówka w dwie osoby

Grasz z Anią na łatwym poziomie. Przed chwilą Ania wyciągnęła od Ciebie Piotrusia. Na stole zostało pięć kart:

• Ty: 7♥ i D♠.
• Ania: 7♦, D♣ i W♠ – Piotruś leży na prawym końcu, bo właśnie trafił do jej ręki, a na łatwym poziomie nikt nie tasuje.

1. Twój ruch. Wybierasz jedną z dwóch lewych kart – na przykład D♣. Tworzy parę z D♠ i obie trafiają na stół. Zostaje Ci 7♥.
2. Ruch Ani. Ciągnie Twoją ostatnią kartę, 7♥, i odkłada parę z 7♦.
3. Nie masz już kart – zajmujesz pierwsze miejsce. Ania zostaje z Piotrusiem.

Bez tej wiedzy szansa na wyciągnięcie Piotrusia w pierwszym kroku wynosiłaby jedną trzecią. A teraz odwróć sytuację: to Ty wyciągasz Piotrusia od Ani na trudnym poziomie i nie tasujesz. Ania pamięta, że oddała Ci W♠ i że leży on na prawym końcu Twoich kart – więc go ominie. Jedno tasowanie i znowu musi zgadywać.

Najczęstsze błędy

• Brak tasowania po dobraniu Piotrusia. Na trudnym poziomie to najprostszy sposób, żeby został u Ciebie do końca.
• Mylenie par. U nas para to ta sama wartość i ten sam kolor. 9♠ i 9♥ to nie para – bliźniaczką 9♠ jest 9♣.
• Szukanie „magicznego” miejsca w wachlarzu. Wobec losowego przeciwnika takie miejsce nie istnieje. Liczy się tylko to, czy ktoś zna Twoje karty.
• Zdradzanie się miną. Przy stole z ludźmi największym przeciwnikiem jest własna reakcja, gdy ktoś sięga po Piotrusia.
• Wkładanie nowej karty zawsze w to samo miejsce. W prawdziwej grze sąsiad szybko to zauważy. Wsuwaj karty w różne miejsca albo tasuj.
• Traktowanie przegranej zbyt poważnie. Z Piotrusiem może zostać każdy, także najlepszy gracz przy stole. To część zabawy.

Czarny Piotruś dla dzieci

Piotruś to świetna pierwsza gra karciana. Dziecko uczy się rozpoznawać wartości i kolory kart, ćwiczy kolejność ruchów i uczy się spokojnie przyjmować porażkę – bo z Piotrusiem może zostać każdy, także dorosły. Najmłodszym polecamy krótką talię i łatwy poziom. W prawdziwym życiu do gry wystarczy zwykła talia kart – w tej samej wersji, w którą gramy tutaj.

• Dopasowywanie. Szukanie bliźniaczki ćwiczy dwie rzeczy naraz: wartość karty i jej kolor.
• Czekanie na kolej. Ruch idzie w kółko, a każdy zawsze wie, od kogo ciągnie.
• Emocje bez kar. Przegrana oznacza tylko, że Piotruś „został” u Ciebie – dobra okazja do śmiechu, nie do łez.
• Pierwsze decyzje. Kiedy tasować i której karty unikać – to proste wybory, które dziecko podejmuje samo.

Jak wytłumaczyć zasady w minutę

1. Pokaż waleta pik: „To jest Piotruś. Kto zostanie z nim na końcu, ten przegrywa”.
2. Pokaż dwie siódemki w czerwonym kolorze: „To para. Pary odkładamy na stół”.
3. Pokaż siódemkę czerwoną i czarną: „A to nie para – kolory muszą się zgadzać”.
4. Zademonstruj ruch: „Ciągniesz jedną kartę od sąsiada, nie patrząc. Jeśli masz do niej parę, odkładasz obie”.
5. Resztę dziecko zrozumie w trakcie pierwszej partii – najlepiej na łatwym poziomie, z krótką talią.

Z bardzo małymi dziećmi zacznijcie od krótkiej talii i gry we dwoje lub we troje. Dziecko ma wtedy w ręce tylko kilka kart po odłożeniu par, a cała partia mieści się w kilku minutach. Więcej prostych gier dla najmłodszych opisujemy w poradniku gry karciane dla dzieci, w tym w części o Piotrusiu.

Piotruś i gry pamięciowe dla dzieci

Piotruś na łatwym poziomie to dobre ćwiczenie pamięci: wystarczy zapamiętać, komu i kiedy oddało się Piotrusia, i śledzić, czy wachlarz się poruszył. Starszym dzieciom możesz zadać pytanie: „Gdzie teraz jest Piotruś?” – i sprawdzić odpowiedź, gdy wróci na stół.

Tą samą talią da się zagrać w kilka zabaw, które ćwiczą pamięć jeszcze mocniej:

• Gra w pary. Rozłóżcie zakryte karty w rzędach – na przykład dziesięć par według tej samej zasady co w Piotrusiu: ta sama wartość i kolor. Na zmianę odkrywacie po dwie karty; para zostaje u znalazcy. Więcej o tej grze w części gra w pary.
• Gdzie jest Piotruś? Pokaż dziecku trzy karty, w tym Piotrusia, odwróć je i powoli zamień miejscami. Dziecko wskazuje, gdzie on jest. Z czasem dodawaj karty i przyspieszaj.
• Co zniknęło? Połóż odkryte pięć kart, poproś o zamknięcie oczu i zabierz jedną. Która to była?

Takie zabawy dobrze sprawdzają się przed pierwszą partią Piotrusia: dziecko oswaja się z kartami i pojęciem pary, zanim zacznie się prawdziwa gra.

Piotruś w rodzinie i dla seniorów

Piotruś łączy pokolenia, bo zasady są krótkie, a wynik zależy głównie od szczęścia – babcia i wnuk mają takie same szanse. Przy domowym stole można grać nawet w pięć osób, a przegrana nikogo nie boli. Dla starszych graczy plusem jest to, że pary odkładają się same i nie trzeba pilnować punktów. Inne spokojne gry opisujemy w poradniku gry karciane dla seniorów.

We dwoje Piotruś zamienia się w szybki pojedynek, w którym liczy się każda karta – opisujemy go w zestawieniu gry karciane dla dwóch osób. Gdy masz ochotę na coś jeszcze prostszego, spróbuj wojny, a gdy na grę z większą liczbą decyzji – pana albo makao.

Skąd się wziął Piotruś

Gra w zbieranie par z jedną kartą „pechową” jest znana w wielu krajach Europy. W krajach niemieckojęzycznych nazywa się „Schwarzer Peter”, czyli właśnie „Czarny Piotruś” – polska nazwa najpewniej stąd pochodzi. W krajach anglojęzycznych podobna gra to „Old Maid”, czyli „stara panna”, w której karta bez pary to dama.

W Polsce Piotruś od pokoleń należy do pierwszych gier, w które dzieci grają z rodzicami i dziadkami. Często gra się specjalnymi taliami z obrazkami – zwierzętami, postaciami z bajek albo pojazdami – gdzie parę tworzą dwa takie same obrazki, a jedna karta przedstawia Piotrusia. Zwykła talia bez jednego waleta daje tę samą zabawę, a nasza gra online działa właśnie według tej wersji.

Odmiany Piotrusia – nasze zasady i inne

Piotrusia gra się na różne sposoby. Tak wygląda nasza wersja, a tak bywa przy innych stołach:

Jeśli w domu gracie „po wartości”, bez patrzenia na kolor, potrzebujesz innej talii: wtedy wyjmuje się jedną kartę danej wartości, np. jedną damę. Z trzech pozostałych dam dwie tworzą parę, a trzecia zostaje bez pary. Więcej w części warianty zasad.

Słowniczek

Piotruś (Czarny Piotruś)

Karta bez pary – u nas walet pik. Kto zostanie z nią na końcu, przegrywa.

Para

Dwie karty tej samej wartości i tego samego koloru, np. 7♥ i 7♦.

Kolor

W Piotrusiu: czerwony (kier, karo) albo czarny (pik, trefl). W wielu grach „kolorem” nazywa się też sam znak karty, np. kier.

Bliźniaczka

Druga karta pary – każda karta ma dokładnie jedną, poza Piotrusiem.

Wachlarz

Karty trzymane w ręce i rozłożone tak, by sąsiad mógł wybrać jedną, nie widząc jej.

Sąsiad po prawej

Gracz, od którego ciągniesz kartę w swoim ruchu.

Tasowanie ręki

Zmiana kolejności kart w wachlarzu, żeby nikt nie wiedział, gdzie co leży.

Krótka talia

Karty od dziewiątek do asów bez waleta trefl – 23 karty, 11 par i Piotruś.

Stara panna

Odmiana, w której karta bez pary to dama, a nie walet.