Pasjans Pająk online

Tu zagrasz w pasjans Pająk online – za darmo, bez rejestracji i bez instalowania czegokolwiek. To jeden z najpopularniejszych pasjansów na świecie: gra dla jednej osoby, w której ze 104 kart układa się osiem pełnych ciągów od króla do asa. Wybierasz poziom – 1 kolor, 2 kolory albo 4 kolory – i grasz w przeglądarce na telefonie, tablecie lub komputerze. Rozpoczęte rozdanie czeka na Ciebie, nawet gdy zamkniesz stronę.

Poniżej znajdziesz opis sterowania, zasady w skrócie i przede wszystkim strategię: jak budować ciągi w kolorze, jak wykorzystywać puste kolumny, kiedy sięgać po talię i jak uczyć się na cofaniu ruchów. Wszystkie przykłady działają dokładnie tak w naszej grze.

Pasjans Pająk online – sterowanie i opcje

Gra otwiera się z gotowym rozdaniem. Przy pierwszej wizycie grasz na poziomie łatwym, jednym kolorem. Rozdanie zapisuje się na Twoim urządzeniu, więc możesz zamknąć stronę i wrócić do niego później.

Ruchy palcem i myszą

• Dotknij karty, aby ją podnieść razem z kartami leżącymi na niej. Kolumny, na które można ją położyć, podświetlą się na żółto.
• Dotknij kolumny docelowej, aby położyć karty. Dotknięcie wybranej karty jeszcze raz przenosi ją w najlepsze miejsce.
• Na komputerze karty możesz też przeciągać myszą. Skróty: Z – cofnij, H – podpowiedź, D – rozdaj z talii.
• Gdy ruch jest niemożliwy, gra mówi dlaczego, np. „Przenosić razem można tylko karty w jednym kolorze, po kolei” albo „Przed rozdaniem zapełnij puste kolumny”.

Przyciski i liczniki

• Talia leży w prawym górnym rogu. Każdy grzbiet to jedno rozdanie, a liczba pokazuje, ile ich zostało.
• Ułożone kolory odkładają się w lewym górnym rogu, a licznik pokazuje postęp, np. „Ułożone 3/8”.
• Cofnij działa bez limitu, także dla rozdań z talii. Licznik ruchów liczy każde cofnięcie jako kolejny ruch.
• Podpowiedź na kilka sekund podświetla karty i miejsce docelowe, a w linii pod stołem opisuje ruch, np. „Podpowiedź: przenieś 7♠ na 8♠”.
• Nowe rozdanie i Zagraj to rozdanie od początku – drugi przycisk rozkłada te same karty jeszcze raz.
• Poziom trudności – łatwy, średni albo trudny; zmiana zaczyna nowe rozdanie. W trakcie partii gra zawsze najpierw pyta, czy na pewno ją przerwać.

Przy stole widać numer rozdania, liczbę ruchów i czas. Po wygranej zobaczysz podsumowanie z liczbą ruchów i czasem oraz przycisk „Powtórz to samo rozdanie” – dobry sposób, żeby sprawdzić, czy uda się szybciej.

Jak grać w pasjansa Pająk

Na stole leży dziesięć kolumn kart, a w każdej odkryta jest tylko wierzchnia karta. Kartę możesz położyć na dowolną kartę starszą o jeden – siódemkę na ósemkę, damę na króla. Kilka kart przenosisz razem tylko wtedy, gdy tworzą ciąg w jednym kolorze, ułożony po kolei w dół. Gdy pod przeniesioną kartą zostaje zakryta karta, odwraca się sama.

Kiedy zabraknie ruchów, dotknij talii w prawym górnym rogu: na każdą kolumnę trafi jedna nowa karta. Talia wystarcza na pięć takich rozdań, ale można z niej korzystać tylko wtedy, gdy żadna kolumna nie jest pusta. Pełny ciąg od króla do asa w jednym kolorze schodzi ze stołu automatycznie. Ułożysz osiem takich ciągów – wygrywasz.

• Rozkład – 54 karty w dziesięciu kolumnach: cztery po 6 kart i sześć po 5; reszta to talia. Jak rozłożyć karty
• Ruchy – na asa nic nie położysz, a króla tylko na pustą kolumnę. Dozwolone ruchy
• Talia – rozdanie przykrywa kartą każdą kolumnę, także ułożone ciągi. Kiedy rozdać
• Wygrana – osiem ułożonych kolorów, każdy po 13 kart. Kiedy kolor schodzi ze stołu

Szczegóły, przykłady i porównanie z innymi odmianami znajdziesz na stronie zasady pasjansa Pająk.

Pasjans Pająk: 1 kolor, 2 kolory czy 4 kolory?

Poziom zależy od liczby kolorów w talii. Im ich więcej, tym trudniej o ciągi, które da się przenieść w całości. Poziom zmieniasz w menu gry – zaczyna się wtedy nowe rozdanie.

Kart jest zawsze 104, czyli osiem kompletów od asa do króla. Przy jednym kolorze to osiem kompletów pik, przy dwóch – cztery pik i cztery kier, przy czterech – po dwa komplety każdego koloru. Różnicę najłatwiej zobaczyć na jednej karcie: dla każdej karty istnieje osiem kart starszych o jeden. Przy jednym kolorze wszystkie są w jej kolorze, przy dwóch – połowa, a przy czterech – tylko dwie z ośmiu.

Ostatnią kolumnę sprawdziliśmy, puszczając po 300 rozdań na każdym poziomie i wykonując wyłącznie ruchy z podpowiedzi. Podpowiedź to pomocnik, nie automat do wygrywania: przy jednym kolorze często wystarcza, a przy dwóch i czterech planowanie należy do Ciebie. Zacznij od jednego koloru, a gdy wygrywasz większość partii, przejdź na dwa.

Jak wygrywać w pasjansa Pająk – strategia

• Najpierw ruchy w kolorze. Ósemka kier na dziewiątce kier jest warta więcej niż na dziewiątce pik: taki ciąg przeniesiesz później w całości.
• Odkrywaj zakryte karty. Każda odkryta karta to nowe możliwości. Gdy masz wybór, zacznij od kolumny z największą liczbą zakrytych kart.
• Szanuj puste kolumny. Pusta kolumna przyjmuje dowolną kartę, więc to najcenniejsze miejsce na stole. Nie zapełniaj jej bez potrzeby – i pamiętaj, że przed rozdaniem z talii trzeba ją zająć.
• Nie spiesz się z talią. Rozdanie kładzie kartę na każdą kolumnę i często przykrywa dobre ciągi. Najpierw wykonaj wszystkie sensowne ruchy na stole.
• Króle to problem. Na króla nic nie położysz poza damą, a sam król trafi tylko na pustą kolumnę. Staraj się nie zakopywać pod nimi ważnych kart.

Ciąg w kolorze to waluta Pająka

Wszystko w tej grze kręci się wokół jednego: tylko ciąg w jednym kolorze przenosi się w całości i tylko pełny ciąg od króla do asa w jednym kolorze schodzi ze stołu. Każde połączenie kart w różnych kolorach to dług, który trzeba będzie spłacić – przełożyć te karty jeszcze raz, po kawałku. Zanim położysz kiera na pika, zadaj sobie pytanie, co dzięki temu zyskujesz. Dobre odpowiedzi są dwie: odkrycie zakrytej karty albo opróżnienie kolumny.

Najpierw długie kolumny

Na początku w czterech pierwszych kolumnach leży po pięć kart zakrytych, a w sześciu pozostałych – po cztery. Razem to 44 zakryte karty i tylko 10 odkrytych. Najwięcej informacji kryją długie kolumny, dlatego gdy dwa ruchy są podobnie dobre, wybierz ten, który odsłania kartę w kolumnie z większą liczbą zakrytych kart. Tak samo postępuje nasza podpowiedź.

Asy i króle – dwa końce ciągu

As na wierzchu kolumny to ślepa uliczka: nic na niego nie położysz. Gdy tylko widzisz dwójkę, przełóż na nią asa – najlepiej w tym samym kolorze – a kolumna znów zacznie pracować. Z królami jest odwrotnie. Król, który leży na samym dnie kolumny, to idealna podstawa: ciągu zbudowanego na nim nie trzeba już nigdzie przenosić. Król przykrywający zakryte karty to kłopot, bo uwolnić go może tylko pusta kolumna.

Pusta kolumna – najcenniejsze miejsce na stole

Na pustą kolumnę możesz położyć dowolną kartę albo dowolny ciąg w jednym kolorze. To czyni ją uniwersalnym narzędziem. Najczęściej używa się jej na trzy sposoby:

• Jako bufor. Odkładasz na nią kawałek mieszanego ciągu, przekładasz resztę i wracasz z odłożonymi kartami – patrz przykłady niżej.
• Jako miejsce dla króla. Król z ciągiem przeniesiony na pustą kolumnę odsłania karty, które przykrywał, i od razu staje się dobrą podstawą.
• Jako parking. Pojedyncza karta, która blokuje odkrycie zakrytej karty, może chwilowo poczekać na pustej kolumnie.

Im więcej pustych kolumn, tym dłuższe mieszane ciągi da się przełożyć. Przy jednej pustej kolumnie przeniesiesz ciąg złożony z dwóch kawałków w różnych kolorach, przy dwóch – z trzech. Pamiętaj tylko, że gra nie robi tego za Ciebie: każdy kawałek przenosisz osobno.

Jest jedno ograniczenie: dopóki jakaś kolumna jest pusta, nie rozdasz kart z talii. Gdy chcesz sięgnąć po talię, zajmij pustą kolumnę czymś, co najmniej przeszkadza – najlepiej królem z ciągiem albo długim ciągiem w kolorze. Najgorszy wybór to pojedyncza niska karta, którą zaraz przykryje rozdanie.

Kiedy rozdać karty z talii

Talia to pięć rozdań po dziesięć kart. Każde kładzie po jednej odkrytej karcie na wszystkie kolumny – długie i krótkie, uporządkowane i nie. Dlatego rozdanie to moment na ważną decyzję, a nie odruch. Zanim dotkniesz talii, przejdź taką listę:

1. Czy na stole zostały ruchy w kolorze? Jeśli coś da się dołożyć do ciągu w tym samym kolorze, zrób to teraz.
2. Czy da się jeszcze odkryć jakąś zakrytą kartę, nawet kosztem mieszanego połączenia?
3. Czy możesz rozdzielić mieszany ciąg i przełożyć jego część na kartę w tym samym kolorze?
4. Czy wszystkie kolumny są zajęte – i czy zajęte czymś sensownym?

Dopiero gdy na każde pytanie odpowiedź brzmi „nie da się więcej”, rozdaj. Zdarza się, że rozdana karta od razu kończy ciąg – wtedy kolor schodzi ze stołu automatycznie. A jeśli rozdanie okaże się fatalne, możesz je cofnąć i poszukać jeszcze jednego ruchu przed nim.

Przykłady krok po kroku

Przykład 1: mieszany ciąg przez pustą kolumnę

Grasz na dwa kolory. W kolumnie A na zakrytej karcie leżą 9♥ 8♠ 7♠. Kolumna B kończy się na 10♥, a kolumna C jest pusta. Chcesz położyć 9♥ na 10♥ i odkryć kartę pod spodem. Razem tych trzech kart nie przeniesiesz, bo 9♥ ma inny kolor niż 8♠.

1. Przenieś 8♠ 7♠ na pustą kolumnę C – to ciąg w jednym kolorze, więc idzie w całości.
2. Przenieś 9♥ na 10♥ w kolumnie B. Zakryta karta w kolumnie A odwraca się sama.
3. Przenieś 8♠ 7♠ z kolumny C na 9♥ w kolumnie B. Kolumna C znowu jest pusta.

Kolumna B ma teraz 10♥ 9♥ 8♠ 7♠, a Ty masz nową odkrytą kartę i wolną kolumnę. Jeśli gdzieś na wierzchu leży 9♠, w kroku 3 lepiej położyć 8♠ 7♠ właśnie tam – wtedy nie powstaje nowe połączenie w różnych kolorach.

Przykład 2: dwie puste kolumny, trzy kawałki

W kolumnie A na zakrytej karcie leży 10♠ 9♥ 8♥ 7♠ 6♠ – trzy kawałki: 10♠, potem 9♥ 8♥, potem 7♠ 6♠. W kolumnie B na wierzchu jest J♠, a kolumny C i D są puste. Chcesz przenieść wszystko na J♠.

1. 7♠ 6♠ na kolumnę C.
2. 9♥ 8♥ na kolumnę D.
3. 7♠ 6♠ z kolumny C na 8♥ w kolumnie D. Kolumna C jest wolna.
4. 10♠ na J♠ w kolumnie B. W kolumnie A odwraca się zakryta karta.
5. 7♠ 6♠ z kolumny D na kolumnę C.
6. 9♥ 8♥ z kolumny D na 10♠ w kolumnie B. Kolumna D jest wolna.
7. 7♠ 6♠ z kolumny C na 8♥ w kolumnie B. Kolumna C jest wolna.

Efekt: J♠ 10♠ 9♥ 8♥ 7♠ 6♠ w jednej kolumnie, odkryta karta w kolumnie A i obie puste kolumny z powrotem do dyspozycji. Siedem ruchów zamiast jednego – ale bez pustych kolumn ten ruch byłby niemożliwy.

Przykład 3: as kończy kolor

W kolumnie B na zakrytej karcie leży pełny ciąg pików od króla do dwójki – 12 kart w jednym kolorze. W kolumnie A na wierzchu jest A♠. Przenieś asa na 2♠: powstaje ciąg 13 kart od K♠ do A♠ i od razu schodzi ze stołu do lewego górnego rogu. Licznik zmienia się na „Ułożone 1/8”, a zakryta karta w kolumnie B odwraca się sama. Jeśli pod asem w kolumnie A też leżała zakryta karta, odkrywasz od razu dwie.

Pająk dwa kolory – jak go ułożyć?

W wersji na dwa kolory grasz pikami i kierami. Kier możesz położyć na pika starszego o jeden, ale taki mieszany ciąg utknie: nie przeniesiesz go w całości i nie zejdzie ze stołu. Dlatego przy dwóch kolorach najlepiej działają trzy zasady: najpierw szukaj ruchu w tym samym kolorze, mieszane ciągi traktuj jako chwilowe i rozdzielaj je, gdy tylko zwolni się miejsce, a pustą kolumnę wykorzystuj do przekładania ciągów na właściwe karty. Więcej o tym w części jak ułożyć Pająka w dwóch kolorach.

• Zapamiętuj „szwy”. Miejsce, w którym kier leży na piku albo odwrotnie, to szew do poprawki. Gdy pojawi się karta w pasującym kolorze, przełóż na nią górną część ciągu.
• Każda wartość występuje osiem razy – cztery piki i cztery kiery. Jeśli trzy 8♠ są już zakopane, nie licz na szybkie znalezienie czwartej; poszukaj innej drogi.
• Buduj jeden kolor naraz. Gdy na stole rośnie ładny ciąg pików, dokładaj do niego, zamiast zaczynać trzy kierowe ciągi jednocześnie.

Cztery kolory – plan na najtrudniejszy poziom

Przy czterech kolorach dla każdej karty pasują w kolorze tylko dwie z ośmiu kart starszych o jeden. Połączeń mieszanych jest więc dużo, a długie ciągi w jednym kolorze powstają rzadko. Na tym poziomie liczy się przede wszystkim miejsce.

• Opróżnij kolumnę jak najwcześniej. Jedna pusta kolumna przy czterech kolorach jest warta więcej niż kilka ładnych ciągów.
• Nie buduj wysokich wież. Długi mieszany stos na jednej kolumnie trudno potem rozebrać. Lepiej kilka krótkich ciągów niż jedna wieża.
• Wybierz kolor do ułożenia. Zwykle opłaca się zacząć od koloru, którego najwięcej kart widać już po kolei.
• Cofaj bez wahania. Na tym poziomie sprawdzanie kilku dróg jest normalną częścią gry, nie oszustwem.
• Licz się z przegranymi. Wiele rozdań na czterech kolorach nie wychodzi nawet po długim namyśle. To nie Twój błąd – taka jest ta wersja.

Podpowiedzi zamiast przeciwnika

Pasjans to gra jednoosobowa, więc nie ma tu przeciwników komputerowych. Zamiast nich masz pomocnika: przycisk Podpowiedź podświetla ruch, który najbardziej posuwa grę do przodu. Pomocnik widzi tylko to samo co Ty – nie podgląda zakrytych kart ani kolejności talii. Każde rozdanie ma swój numer, więc możesz zagrać je jeszcze raz od początku i sprawdzić, czy tym razem pójdzie lepiej. Licznik ruchów i czas pokażą, jak Ci poszło.

Jak podpowiedź wybiera ruch

1. Najpierw dokładanie kart do ciągu w tym samym kolorze.
2. Potem ruchy, które odkrywają zakrytą kartę – zaczynając od kolumn z większą liczbą zakrytych kart.
3. Następnie ruchy, które opróżniają kolumnę, jeśli pusta kolumna na coś się przyda.
4. Na pustą kolumnę tylko wtedy, gdy odkrywa to zakrytą kartę albo zdejmuje kartę z niepasującego miejsca.
5. Rozdanie z talii na samym końcu. Gdy blokuje je pusta kolumna, podpowiedź proponuje przełożenie na nią wierzchniej karty z najwyższej kolumny.

Kiedy podpowiedź nie widzi już nic przydatnego, mówi wprost: „Nie widać przydatnego ruchu”. To sygnał, żeby cofnąć kilka ruchów albo zacząć nowe rozdanie.

Jak uczyć się z cofaniem

• Zgaduj przed kliknięciem. Zanim naciśniesz „Podpowiedź”, wskaż w myślach ruch. Jeśli wybierzesz to samo, myślisz jak pomocnik; jeśli nie – zastanów się, czyj pomysł jest lepszy.
• Cofaj do ostatniego rozdania. Gdy utkniesz, wróć do chwili sprzed ostatniego rozdania z talii i spróbuj innej kolejności ruchów.
• Graj to samo rozdanie dwa razy. Najpierw na wyczucie, potem z planem. Porównaj liczbę ruchów i czas.
• Sprawdzaj ryzykowne ruchy. Nie wiesz, czy opłaca się położyć kiera na pika? Zrób to, zobacz kartę pod spodem i w razie czego cofnij.

Najczęstsze błędy w Pająku

• Rozdawanie przy pierwszej okazji. Każde przedwczesne rozdanie przykrywa dziesięć kolumn naraz.
• Mieszanie kolorów bez celu. Połączenie w różnych kolorach ma sens, gdy coś odkrywa. Inaczej to tylko bałagan na później.
• Zapełnianie pustej kolumny pierwszą lepszą kartą. Pusta kolumna to narzędzie. Zajmuj ją świadomie.
• Zostawianie asa na wierzchu. As blokuje kolumnę, dopóki nie trafi na dwójkę.
• Zaniedbanie długich kolumn. Najwięcej zakrytych kart leży w czterech pierwszych kolumnach – nie zostawiaj ich na koniec.
• Gra wyłącznie na podpowiedziach. Przy dwóch i czterech kolorach same podpowiedzi prawie nigdy nie wystarczają.
• Rezygnacja za wcześnie. Cofanie działa bez limitu. Zanim zaczniesz nowe rozdanie, sprawdź kilka innych dróg.

Skąd się wziął pasjans Pająk

Słowo „pasjans” pochodzi od francuskiego patience, czyli cierpliwość, i dobrze oddaje charakter tych gier. Pająk to pasjans na dwie talie, w który grało się zwykłymi kartami, zanim trafił do komputerów. Ogromną popularność zdobył jednak dopiero w wersjach komputerowych: na przełomie wieków stał się częścią zestawów gier dołączanych do popularnych systemów operacyjnych i dla wielu osób jest dziś obok Klondike najbardziej znanym pasjansem.

Nazwę często tłumaczy się ośmioma nogami pająka – tyle samo kolorów trzeba ułożyć, żeby wygrać. W Polsce wiele osób zna Pająka właśnie z komputera, jako grę na krótką przerwę albo długi wieczór z kubkiem herbaty. Zasady tej najpopularniejszej wersji, według której działa nasza gra, opisujemy na stronie zasady pasjansa Pająk.

Odmiany Pająka – nasze zasady i inne

Pająk ma kilka odmian i różne wersje programów. Tak gramy u nas, a tak bywa gdzie indziej:

Brak punktów to świadomy wybór: liczymy ruchy i czas, bo łatwo je porównać przy powtórce tego samego rozdania. Pełne porównanie znajdziesz w części odmiany Pająka.

Pająk dla seniorów, dzieci i na przerwę

Pająk nie ma przeciwnika ani limitu czasu, a cofanie działa bez ograniczeń – dlatego dobrze sprawdza się jako spokojna gra dla seniorów i trening koncentracji. Partię można przerwać w dowolnym momencie i wrócić do niej później. Więcej spokojnych gier opisujemy w poradniku gry karciane dla seniorów.

Dzieciom najlepiej pokazać Pająka na jednym kolorze: uczy porządkowania kart od króla do asa i planowania kilku ruchów naprzód. Pomysły na inne pierwsze pasjanse i gry znajdziesz w poradniku gry karciane dla dzieci.

Pająk to gra dla jednej osoby, ale da się w niego grać razem: jedna osoba układa rozdanie, druga gra je potem od początku na tym samym urządzeniu przyciskiem „Zagraj to rozdanie od początku”, a na końcu porównujecie liczbę ruchów. Jeśli wolicie prawdziwą rozgrywkę we dwoje, zajrzyj do zestawienia gry karciane dla dwóch osób.

Słowniczek

Kolumna

Jeden z dziesięciu stosów kart na stole; na początku leżą w nich razem 54 karty.

Kolor

W Pająku: pik, kier, karo albo trefl. Poziom trudności zależy od tego, ile kolorów jest w talii.

Ciąg

Karty ułożone po kolei w dół, np. 9, 8, 7 – każda młodsza o jeden od poprzedniej.

Ciąg w kolorze

Ciąg, w którym wszystkie karty mają ten sam kolor. Tylko taki przenosi się w całości.

Mieszany ciąg

Ciąg z kartami w różnych kolorach, np. 9♥ 8♠ 7♠. Przenosi się go po kawałku.

Karta zakryta

Karta leżąca grzbietem do góry. Odwraca się sama, gdy znajdzie się na wierzchu kolumny.

Talia

Zakryty stos w prawym górnym rogu: 50 kart na pięć rozdań po dziesięć.

Rozdanie z talii

Położenie po jednej odkrytej karcie na każdą z dziesięciu kolumn.

Pusta kolumna

Kolumna bez kart; przyjmuje dowolną kartę albo ciąg w kolorze.

Ułożony kolor

Pełny ciąg od króla do asa w jednym kolorze. Schodzi ze stołu, a osiem takich ciągów to wygrana.

Numer rozdania

Oznaczenie układu kart. To samo rozdanie można zagrać od początku i ułoży się identycznie.